Pare me

Όχι πως έχω το Κλειδί του Παραδείσου.. μα σ' αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι....

Σε σένα μιλάω μικρέ μου φίλε...

Σε σένα μιλάω μικρέ μου φίλε... μ΄ακούς? Σε σένα που ξέρω ότι έχεις ανάγκη τώρα στα δύσκολα...

Ζήτησα δύναμη..

Και ο θεός μου έδωσε δυσκολίες για να με κάνει δυνατό.

Ζήτησα σοφία….

Και ο θεός μου έδωσε προβλήματα να λύσω.

Ζήτησα ευημερία…

Και ο θεός μου έδωσε εγκέφαλο και μύες για να δουλέψω.

Ζήτησα να μπορώ να πετάω…

Και ο θεός μου έδωσε εμπόδια να περάσω.

Ζήτησα αγάπη…

Και ο θεός μου έδωσε ανθρώπους με προβλήματα να βοηθήσω.

Ζήτησα εύνοια…

Και ο θεός μου έδωσε δυνατότητες.

Δεν έλαβα τίποτα από αυτά που ζήτησα…

Αλλά έλαβα όλα όσα χρειαζόμουν....!

Ζήσε τη Ζωή χωρίς φόβο, πίστεψε στον εαυτό σου και αντιμετώπισε όλα τα εμπόδια θα δεις ότι μπορείς να τα ξεπεράσεις....

Με μια βαλίτσα στο χέρι..

Αυτές τις μέρες είμαι με μια βαλίτσα στο χέρι και μέσα σε ένα αεροπλάνο…

Την Πέμπτη πετάχτηκα μέχρι την Κωνσταντινούπολη…. Έμεινα τέσσερις μέρες και η εμπειρία ήταν… μμμμμμ!!!!! πάρα πολύ καλή… η Πόλη μου άρεσε απίστευτα… αν και δεν ήταν λίγες φορές που σφίχτηκε η καρδιά μου ειδικά στην Αγία Σοφία και στο Φανάρι… Όμως μου άρεσε πολύ..! Φωτογραφίες και περισσότερα σχόλια σε επόμενο Post…

Από την Δευτέρα βρίσκομαι στην Ρωσία και ποιο συγκεκριμένα στην Μόσχα…. Πρώτες εντυπώσεις… ¨όχι και τόσο καλές… Τα σημάδια μιας πρώην κομμουνιστικής χώρας παντού ευδιάκριτα… από τα αυτοκίνητα ΒΟΛΓΑ μέχρις τις Ντομες (τα σπίτια διαμερίσματα) που βρίσκονται σε κάτι τεράστια πανομοιότυπα συγκροτήματα……

Τεράστια πόλη…. 14-15 εκατομμύρια κάτοικοι… στριμώχνονται εδώ στην Μόσχα.. Τα πάντα είναι μουντά, καταθλιπτικά, γκρίζα, λασπωμένα… η θερμοκρασία στους 4c και από ότι λένε οι ντόπιοι είναι σχεδόν καλοκαίρι…. Ναι καλά…. Ψοφόκρυο απίστευτο…

Ευτυχώς το ξενοδοχείο που μένω είναι πολύ καλό… Holiday Inn γαρ! Το δωμάτιο έχει απίστευτη θέα..

Παρόλ' αυτά.. μελαγχολώ… θέλω να γυρίσω στην Ελλάδα!

Holiday Inn Sokolniki!

Το lobby...

Κρεβάτι για πολλές ξάπλες...

Η θέα από το δωμάτιο μου στον 17ο Όροφο..

Φάκελοι & επιστολόχαρτα

---

Το Σ.Ε.Π. αλλάζει «πρόσωπο» επικοινωνίας - Νέοι φάκελοι & επιστολόχαρτα για τον εορτασμό των 100 χρόνων

 

Κυκλοφόρησαν τα νέα επιστολόχαρτα και οι φάκελοι αλληλογραφίας με το σήμα της 100ετίας του Ελληνικού Προσκοπισμού, τα οποία η Κεντρική Διοίκηση και όλα τα Κλιμάκια του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων θα χρησιμοποιούν αποκλειστικά στην επικοινωνία τους, από τον Νοέμβριο του 2009 μέχρι και το Δεκέμβριο του 2010.

Άλλη μια σημαντική διάκριση για την σημαία των Προσκόπων

Μια μεγάλη στιγμή για την ιστορία του Ελληνικού Προσκοπισμού είχε την τιμή να ζήσει το Σαββατοκύριακο 10-11 Οκτωβρίου 2009, η αντιπροσωπεία του Σ.Ε.Π.που ταξίδεψε  στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ο Πάπας & Πατριάρχης Αλεξανδρείας & πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β’ παρασημοφόρησε τη σημαία του Σ.Ε.Π. με το παράσημο Α’ Τάξεως του Αποστόλου Μάρκου. 

Την εκδήλωση, η οποία συνέπεσε με τον εορτασμό της 5^ης επετείου της ενθρόνησης του Πατριάρχη, παρακολούθησαν πολλοί  Έλληνες ομογενείς καθώς και οι Πρόσκοποι του Καίρου και της Αλεξανδρείας.

Ακόμα μία σημαντική διάκριση για το ΣΕΠ με την οποία αναγνωρίζεται η πολυετής δράση και η αδιάλειπτη προσφορά του στο κοινωνικό γίγνεσθαι & στους νέους Έλληνες απανταχού της γης!

Μια θάλασσα ευχές ...

 

Το «Καραβάκι των ονείρων» είναι ένα πλουμιστό ιστιοφόρο που κινείτε με την βουή των κυμάτων… γι αυτό όποιος δεν έχει όνειρα και δεν μπορεί να το κουμαντάρει…

Ένα «καραβάκι των ονείρων» για να μεταφέρει, τα ζωντανά, όμορφα και πολύχρωμα όνειρα του ιδιοκτήτη του..

Ας είναι καλοτάξιδο πάνω σε μια θάλασσα ευχές.…

Tears Of the Dragon - Bruce Dickinson (Lyrics)

ΟΤΙ ΝΟΙΩΘΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ....

For too long now...
There were secret in my mind
For too long now
There were things I should have said
In the darkness
I was stumbling for the door
To find a reason
To find the time, the place, the hour...

Waiting for the winter sun
And the cold light of day
The misty ghost of childhood fears
The pressure is building
And I can't stay away

I throw myself into the sea
Release the wave
Let it wash over me
To face the fear
I once believed
The tears of the dragon
For you and for me....

Where I was
I had wings that couldn't fly
Where I was
I had tears I couldn't cry...

My emotions
Frozen in an icy lake
I couldn't feel them
Until the ice began to break

I have no power over this
You know I'm afraid
The walls I built are crumblig
The water is moving
I'm slipping away

I throw myself into the sea
Release the wave
Let it wash over me
To face the fear
I once believed
The tears of the dragon
For you and for me

Slowly I awake
Slowly I rise
The walls I built are crumblig
The water is moving
I'm slipping away

I throw myself into the sea
Release the wave
Let it wash over me
To face the fear
I once believed
The tears of the dragon
For you and for me...

Έλληνες στο διαδύκτιο

Το 63% των Ελλήνων χρηστών έχει δημιουργήσει προφίλ σε κάποια υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης (social networking), ενώ ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 45%.

Το υψηλό αυτό ποσοστό φέρνει την Ελλάδα στην τρίτη θέση πανευρωπαϊκά, μετά τη Δανία και τη Νορβηγία.

Το 33% των Ελλήνων ανανεώνει το προφίλ του καθημερινά (ευρωπαϊκός μέσος όρος 15%), ενώ το 37% παρακολουθεί καθημερινά τα προφίλ των φίλων του (ευρωπαϊκός μ.ο. 19%).

Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από την πανευρωπαϊκή online έρευνα συνηθειών «Internet & Mobile MC DC», που παρουσιάστηκε στα μέλη του IAB Hellas (Interactive Advertising Bureau - Οργανισμός Διαδραστικής Επικοινωνίας), όπως ανακοίνωσε. Την έρευνα διεξήγαγε η InSites Consulting σε συνεργασία με το IAB Europe και τα ΙΑΒ 16 χωρών, συμπεριλαμβανομένης και της χώρας μας.

Η έρευνα αναδεικνύει το προφίλ ενός ιδιαίτερα ενεργού, κοινωνικού και συνειδητοποιημένου Έλληνα χρήστη. Το 66% μπαίνει στο Διαδίκτυο καθημερινά (ευρωπαϊκός μ.ο. 53%), ενώ το 24% είναι ενεργά συνδεδεμένο για περισσότερες από τέσσερις ώρες (ευρωπαϊκός μ.ο. 17%).

Και μετά λέμε ότι δεν έχουμε χρόνο για τίποτε.....

Η λύση του προβλήματος....

Συμμετείχα το Σαββατοκύριακο σε μια συνάντηση με ανθρώπους από όλη την Ελλάδα, ανθρώπους που υποτίθεται ότι ηγούνται ή ότι διοικούν ένα τεράστιο οργανισμό…

Η αλήθεια είναι ότι ανέβηκα στην Αθήνα με χαμηλές προσδοκίες γιατί η πείρα με έχει διδάξει ότι τέτοιου είδους συναντήσεις λίγα έχουν να δώσουν…

Κάπου μέσα μου βαθιά όμως ήλπιζα ότι αυτή την φορά τα πράγματα θα είναι λίγο διαφορετικά… έτσι φανταζόμουν… ή ενδόμυχα έτσι θα ήθελα να ήταν..

Όμως πλην κάποιων εξαιρέσεων το αποτέλεσμα ήταν….

Απογοήτευση…

Επίπεδο…. Πραγματικά επίπεδο…

Ύφος περισπούδαστο, επτά καρδιναλίων.. Αναλύσεις επί αναλύσεων, επί παντός επιστητού.. τώρα πως γίνετε να ξέρει κανείς τα πάντα… ? Πως γίνετε να έχει κανείς άποψη γι όλα… ? Για τα πάντα… απίστευτο..

Συζητήσαμε ώρες ατελείωτες για το λεγόμενο πρόβλημα … ( ή τουλάχιστον έτσι είπαμε ότι κάναμε..) όμως γίνετε να συζητήσουμε όταν δεν αντιλαμβανόμαστε καν το πρόβλημα…? ή ακόμα χειρότερα… πως γίνετε να συζητήσουμε όταν είμαστε εμείς οι ίδιοι μέρος του προβλήματος..?

Κρίναμε τους πάντες και τα πάντα.. εκτός φυσικά τους εαυτούς μας…

Το χειρότερο.. νομίζουμε ότι κάτι έγινε… ότι υπήρξε αποτέλεσμα.. ότι…

Απογοητευτικό…

Τελικά δεν ξέρω τι είναι χειρότερο εμείς που είμαστε αυτοί που είμαστε ή αυτοί που μας ψήφισαν κιόλας για να είμαστε εκεί που είμαστε…

Α, ρε βέργα που μας χρειάζεται…

Οοουυφφφ…..

Βροχερές σκέψεις...

Αν και γενικότερα είμαι καλοκαιρινός τύπος, οφείλω να ομολογήσω ότι η αλλαγή αυτή στον καιρό μου είναι πολύ ευχάριστη, η βροχή από χθες, η μουντάδα αυτή στον ουρανό… μελαγχολικός καιρός και μελαγχολική διάθεση… ώρα για περισυλλογή, αυτοσυγκέντρωση, ώρα για αξιολόγηση πεπραγμένων, με άλλα λόγια ώρα για πολλές σκέψεις και προβληματισμούς…

Σήμερα Κυριακή 25 Οκτωβρίου είναι οι τελευταίες αναχωρήσεις της σαιζόν, και εγώ κάθομαι σπίτι… σήμερα το γραφείο είναι κλειστό, και υπάρχει μια βάρδια μόνο στο αεροδρόμιο.. ευκαιρία για χαλάρωση ίσως… ευκαιρία να δω πιο πολύ το Γιαννιό μου, ευκαιρία να σκεφτώ πράγματα και καταστάσεις…

Κάθομαι στην πολυθρόνα μου διπλά στην μεγάλη μπαλκονόπορτα με ένα ζεστό φλιτζάνι καφέ και βλέπω την βροχή… ανοίγοντας λίγο την μπαλκονόπορτα η χαρακτηριστική μυρωδιά από τις πρώτες βροχές πλημυρίζει τον χώρο…

Πόσες σκέψεις περνούν από το μυαλό μου… πράγματα, καταστάσεις άνθρωποι από μια άλλη ζωή … τόσο μακρινή..

Μια ζωή που εξαφανίζεται με ταχείς ρυθμούς από την θύμηση μου.. για να δώσει την θέση της στην σημερινή κατάσταση η οποία με την σειρά της θα εξαφανιστεί το ίδιο γρήγορα…

Μεγαλώνω… πολύ γρήγορα… πολύ όμως… ο καιρός περνάει τόσο γρήγορα.. όλα τρέχουν.. όλα είναι αγχωτικά, οι έννοιες χάνουν την αξία τους και οι πράξεις την σημασία τους.. όλα είναι άγχη, δουλειά, δάνεια, σπίτια, αγώνας για την επιβίωση.. σήμερα εδώ αύριο εκεί.. πάνε τα μικρά χάνονται.. πάνε και τα σημαντικά…

Τι λέω πάλι…? Και ποιος μπορεί να βγάλει άκρη από αυτές τις σκέψεις… ακόμα κι αυτές αλλάζουν τόσο γρήγορα…

Μου λείπει το παρελθόν, η ξεγνοιασιά, η ηρεμία, οι πιο χαλαροί ρυθμοί, τα μικρά που φάνταζαν τόσο σπουδαία… τα απλά και τα ασήμαντα…

Είναι φορές που νιώθω τόσο εγκλωβισμένος που μου 'ρχετε να αρχίσω να ουρλιάζω...

Σκατά,… Σταματήστε την Γη…. θέλω να κατέβω..!!!

Να γράφεις να τηλεφωνείς Βασίλης Παπακωνσταντίνου

"...Να γράφεις να τηλεφωνείς και ας μη μένει εδώ κανείς
Αφού το ξέρω θα χαθείς τόση αγάπη δεν μπορείς..."

58η Σχολή Διακριτικού Δάσους κλ. Προσκόπων (4)

Τυφλόμυγα -Παπακωνσταντίνου Βασίλης

Παίζουν τυφλόμυγα στο δρόμο τα παιδιά
Κι είν’ οι μορφές τους τρομαγμένα περιστέρια
Μου έδειχνες τον Σείριο μια βραδιά
Μα εγώ δεν είχα μάτια για τ’ αστέρια

Τα χρόνια πέρασαν περνάμε άλλη φάση
Κι αν σε προσπέρασα δεν σ’ έχω ξεπεράσει
Όχι δεν είναι η μοναξιά που με πειράζει
Μόνο το βλέμμα ενός παιδιού που με κοιτάζει

Πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει
Πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει

Ποιόν ξεναγείς απόψε στ’ άστρα του ουρανού σου
Και με τα παραμύθια σου τον ξεγελάς
Αυτά που τώρα τα θυμάσαι και γελάς
Σου κλέβαν κάποτε τον ύπνο και τον νου σου

Τα χρόνια πέρασαν περνάμε άλλη φάση
Κι αν σε προσπέρασα δεν σ’ έχω ξεπεράσει
Όχι δεν είναι η μοναξιά που με πειράζει
Μόνο το βλέμμα ενός παιδιού που με κοιτάζει

Πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει
Πόσο σου μοιάζει, πόσο μας μοιάζει

58η Σχολή Διακριτικού Δάσους κλ. Προσκόπων (3)

Η διαφήμιση για το site της σχολής μας... (πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγαλύτερο)







http://blogs.sep.org.gr/58ddkp/

Οι διαταγές του Βασιλιά...

Βρισκόταν στην περιοχή που σχημάτιζαν οι αστεροειδείς 325, 326, 327, 328, 329 και 330. Άρχισε, λοιπόν, να τους επισκέπτεται για να βρει εκεί κάποια απασχόληση κι ακόμη για να μορφωθεί.

Στον πρώτο κατοικούσε ένα βασιλιάς. Ο βασιλιάς καθόταν στο θρόνο του ντυμένος με πορφύρα κι ερμίνα, πάνω σ' έναν πολύ απλό κι ωστόσο μεγαλόπρεπο θρόνο.

- Α! Να ένας υπήκοος, φώναξε ο βασιλιάς, μόλις φάνηκε ο μικρός πρίγκιπας.Κι ο μικρός πρίγκιπας αναρωτήθηκε:

- Πως μπόρεσε να μ' αναγνωρίσει, αφού ποτέ του δεν μ' είχε ξαναδεί!
Δεν ήξερε πως για τους βασιλιάδες, ο κόσμος είναι πολύ απλοποιημένος. Όλοι οι άνθρωποι είναι υπήκοοι.
- Έλα πιο κοντά για να σε δω καλύτερα, είπε ο βασιλιάς, που ένιωθε πολύ περήφανος που επιτέλους είχε γίνει στ' αλήθεια βασιλιάς για κάποιον.

Ο μικρός πρίγκιπας κοίταξε ολόγυρά του για να βρει μέρος να καθίσει, μα όλος ο πλανήτης ήταν πιασμένος από την ερμίνα της υπέροχης κάπας του βασιλιά. Έτσι απόμεινε ορθός και, καθώς ήταν κουρασμένος, χασμουρήθηκε.

- Είναι αντίθετο με το πρωτόκολλο να χασμουριέται κανείς μπροστά σ' ένα βασιλιά. Σου το απαγορεύω.

- Δεν κατάφερα να συγκρατήσω το χασμουρητό μου, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας. Έχω κάνει ένα μακρινό ταξίδι και δεν έχω κοιμηθεί ...

- Τότε, του είπε ο βασιλιάς, σε διατάσσω να χασμουρηθείς. Έχει περάσει πάρα πολύς καιρός από τότε που είχα δει κάποιον να χασμουριέται. Το χασμουρητό για μένα είναι κάτι σπάνιο, κάτι το αξιοπερίεργο. Εμπρός! τράβα ένα χασμουρητό. Είναι διαταγή.

- Αυτό με φοβίζει... δεν μπορώ να χασμουρηθώ πάλι... έκανε ο μικρός πρίγκιπας κατακόκκινος.

- Χμ! Χμ! απάντησε ο βασιλιάς. Τότε σε... σε διατάσσω άλλοτε να χασμουριέσαι κι άλλοτε να ...
Τραύλιζε κάπως και φαινόταν μπερδεμένος.

Γιατί ο βασιλιάς επέμενε στο βασικό αξίωμα ότι το κύρος του έπρεπε να γίνεται σεβαστό. Δεν ανεχόταν την ανυπακοή. Ήταν ένας απόλυτος μονάρχης. Όμως, καθώς ήταν και πολύ καλός, έδινε λογικές διαταγές.

- Αν έδινα διαταγή σ' ένα στρατηγό, συνήθιζε να λέει, να μεταμορφωθεί σε πουλί της θάλασσας, σε γλάρο ας πούμε, και αν ο στρατηγός δεν εκτελούσε την εντολή, γι' αυτό δεν θα έφταιγε εκείνος . Το λάθος θα ήταν δικό μου....

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ

Είσαι το πιο λευκό χρώμα απ' τις σκέψεις μου...
ένα τραγούδι που πάντα τρόμαζα να γράψω
η μυρωδιά μιας ξεχασμένης θάλασσας
που βρέχει μόνο αυτά που ήθελα να κάψω.

Αν θέλεις να με βρεις
να παίζεις, να νιώθεις, να ζεις.
Αν πάλι δε μπορείς
μη φύγεις, μη χαθείς...

Η ματαιοδοξία είναι πολύ κακό πράγμα...

Η ματαιοδοξία είναι πολύ κακό πράγμα...

Έχετε παρατηρήσει ότι υπάρχουν άνθρωποι χαρισματικοί που μπορούν να κάνουν πράγματα… που έχουν να δώσουν πράγματα…, που μπορούν να προσφέρουν…. αλλά το πράττουν μόνο όταν αυτοί είναι το κέντρο του κόσμου??

Έχει τύχει ποτέ να έχετε μια θαυμάσια ιδέα η οποία απορρίφτηκε ή έμεινε στα αζήτητα επειδή ακριβώς την είχατε έχεις και όχι κάποιος άλλος...?

Έχετε ποτέ συναναστραφεί με ανθρώπους που δεν τους αρέσει τίποτε από όσα γίνονται..? Που απορρίπτουν τα πάντα αβίαστα και αβασάνιστα σουφρώνοντας τα μούτρα..?

Η ματαιοδοξία είναι πολύ κακό πράγμα...

το επιβεβαίωσα πρόσφατα άλλη μια φορά... μπορεί να κάνει τον άνθρωπο περίγελο στα μάτια των άλλων που δεν πάσχουν από αυτή την …. νόσο…

Είναι λυπηρό να βλέπεις ανθρώπους που κατά το παρελθόν έχουν αποτελέσει πρότυπα, έχουν προσφέρει, έχουν γράψει την δική τους διαδρομή ουσιαστικά να την ακυρώνουν ακριβώς επειδή η ζωή προχώρησε και ήρθαν μαζί της και άλλοι άνθρωποι που μπορούν να κάνουν εξίσου καλά ή και καλυτέρα πράγματα. Είναι στενάχωρο άνθρωποι που έχεις κατατάξει ψηλά να πέφτουν στα μάτια σου καθημερινά… πραγματικά λυπηρό…

Πάντα έλεγα ότι θέλω στο τέλος των κύκλων που συμβαίνουν στην ζωή μου να έχω αξιοπρέπεια.... τώρα εκτός από αυτό, θέλω με όλη την δύναμη της ψυχής μου να αποφύγω την ματαιοδοξία… όχι γιατί είμαι κανένας Άγιος.. προς Θεού..

Ίσως επειδή η υπερβολική μου ματαιοδοξία, μου επιβάλει να αφήσω μια σωστή ανάμνηση πίσω μου…

Aποκαλυπτήρια του Μνημείου «Πεσόντων Ελλήνων Προσκόπων Μικράς Ασίας»

Πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή στα πλαίσια των εορτασμών των 100 χρόνων Προσφοράς των Ελλήνων Προσκόπων στην Πλατεία Προσκόπων (Βίγλα), τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου «Πεσόντων Ελλήνων Προσκόπων Μικράς Ασίας», από το δήμαρχο Ηρακλείου κ. Γιάννη Κουράκη.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης απονεμήθηκε στον κ. Κουράκη το «Μετάλλιο των Προσκόπων».

Στο χαιρετισμό του ο δήμαρχος Ηρακλείου τόνισε:
«Η προσφορά του προσκοπισμού είναι μεγάλη στον ένα περίπου αιώνα που ο θεσμός αυτός δημιουργήθηκε στη χώρα μας.
Οι αξίες της συνεργασίας, της αλληλοβοήθειας και της αλληλεγγύης που υπηρετούν είναι ιδιαίτερα σημαντικές στις μέρες μας. Η κοινωνικότητα δεν είναι απλώς μια έννοια, αποτελεί πρωταρχικό στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο άνθρωπος πραγματώνεται και δικαιώνεται μόνο ως κοινωνικό ον.

Παράλληλα οι νέοι ευαισθητοποιούνται και αποκτούν συνείδηση για την αξία του περιβάλλοντος που καθημερινώς προτάσσεται και αναδεικνύεται η σημασία του.
Ο προσκοπισμός είναι ένα κίνημα που οφείλουμε όλοι να υποστηρίζουμε γιατί βοηθά τους νέους να αποκτήσουν αντιστάσεις που τους προφυλάσσουν από πολλούς κινδύνους και πειρασμούς που απειλούν την ηλικία τους.

Η δημοτική αρχή Ηρακλείου με κάθε τρόπο υποστηρίζει τον προσκοπισμό, γιατί το κοινωνικό έργο και η δράση που αναπτύσσει αναδεικνύει και ενδυναμώνει την προσωπικότητα των νέων και τους προετοιμάζει να γίνουν ενεργοί και δημοκρατικοί πολίτες ».

ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΛΜΗ (tolmi.gr)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Με μετάλλιο βραβεύτηκε η Νομάρχης Ηρακλείου κ. Ευαγγελία Σχοιναράκη-Ηλιάκη σε εορταστική εκδήλωση που πραγματοποίησε η Περιφερειακή Εφορεία Προσκόπων Ηρακλείου, στο πλαίσιο των εορτασμών για τη συμπλήρωση 100 χρόνων ζωής, παρουσίας και κοινωνικής προσφοράς του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων στην Ελλάδα.

Στην εκδήλωση απονεμήθηκε στην κ. Σχοιναράκη τιμητικό μετάλλιο για την αρωγή της και την ουσιαστική στήριξη της στις δραστηριότητες των Προσκόπων.

Η συγκεκριμένη εκδήλωση αποτέλεσε την ολοκλήρωση μιας σειράς εκδηλώσεων που διοργάνωσαν οι Πρόσκοποι του Νομού Ηρακλείου, με σκοπό αφενός να γνωρίσουν τα μέλη του Σωματείου την Εκατονταετή Ιστορία του Ελληνικού Προσκοπισμού καθώς και σημαντικές και άγνωστες πτυχές της ελληνικής ιστορίας, αφετέρου να κατανοήσουν τις συνθήκες της εποχής εκείνης.

ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ (naftemporiki.gr)

Δραστηριότητες των Προσκόπων Ηρακλείου

Δόξα τον Θεό όλα τελείωσαν....

και τελείωσαν με τον καλύτερο τρόπο, αφήνοντας ζεστά συναισθήματα στους συμμετέχοντες σε όλες μας τις εκδηλώσεις... Την έκδοση του βιβλίου μας, την Έκθεση 100 χρόνων ιστορίας, το Gala, την 61η Συνάντηση Πτυχιούχων Δ.Δ., τα αποκαλυπτήρια του μνημείου πεσόντων Προσκόπων Μικράς Ασίας, το ετήσιο μνημόσυνο μας, τις δράσεις των κλάδων...

Ζήσαμε πολλά για τα οποία θα γράψω στο μέλλον... θέλω λίγο να τα σκεφτώ, να καταλαγιάσουμε μέσα μου σκέψεις και αισθήματα... αλλά προς το παρόν μεταφέρω το μήνυμα του Προέδρου του Δ.Σ. του Ιδρύματος Σώμα Ελλήνων Προσκόπων Χρήστου Σταθόπουλου προς τους συμμετέχοντες στην 61η συνάντηση Πτυχιούχων Δ.Δ. αλλά και του Εφόρου Περιοχής Κρήτης Γιώργου Χουρδάκη προς τους Βαθμοφόρους της Κρήτης.

====================================================

Αγαπητοί πτυχιούχοι Καλή επιτυχία σε όλους

Δυστυχώς δεν θα είμαι σήμερα μαζί σας , στην ωραία αυτή εκδήλωση που προετοίμασαν με πολύ κόπο οι πρόσκοποι του Ηρακλείου. Θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Περιφερειακό τους Έφορο Μανώλη Απλαδενάκη και όλους τους συνεργάτες του για την σπουδαία αυτή συνάντηση πτυχιούχων που κατάφεραν να ετοιμάσουν σε λιγότερο από 2 μήνες.

Η σημερινή μου απουσία οφείλεται σε ανειλημμένες υποχρεώσεις που είναι αναγκαίες για να προχωρήσουν άλλα προσκοπικά θέματα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα θα συναντήσουμε την πιό σημαντική επέτειο στην κίνηση μας. Για μιά ακόμη φορά θα ήθελα να σας μεταφέρω οτι αυτή η γιορτή θα λάμπει περισσότερο αν είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι για να μπορέσουμε να μεταφέρουμε στην Ελληνική Κοινωνία το μήνυμα του Προσκοπισμού.

Καλή επιτυχία στην συνάντηση μας.

Χρήστος Σταθόπουλος

====================================================

Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες

Θα ήθελα να σας συγχαρώ για την επιτυχημένη διοργάνωση της 61ης Συνάντησης των Πτυχιούχων ΔΔ στο Ηράκλειο στις 26 - 27 / 9

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα κατορθώσατε να οργανώσετε ένα γεγονός που άλλες Π.Ε. χρειάζονται μήνες ...

Το πρόγραμμα ήταν πλούσιο, γεμάτο περιεχόμενο με ενδιαφέροντα θέματα, και οι φίλοι μας από τις άλλες περιοχές της Ελλάδος και από την Κύπρο είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν την Κρήτη, τις ομορφιές της, την κουλτούρα της, την ιστορία της, τον Προσκοπισμό της και τα παιδιά της.

Η Κυριακή μας επεφύλαξε ιερές στιγμές και μεγάλες συγκινήσεις με τα αποκαλυπτήρια του μνημίου των πεσόντων Προσκόπων στην Μ. Ασία παρουσία των αρχών της τοπικής αυτοδιοίκηση, επροσώπου της Νομάρχου Ηρακλείου, του Δημάρχου Ηρακλείου, του Δημάρχου Νέας Αλλικαρνασσού, οργανώσεων Μικρασιατών.

Η πλατεία Προσκόπων στο Ηράκλειο είχε γεμίσει κόσμο μια και πάνω από 500 άτομα ήταν παρόντα στην τελετή τιμής και μνήμης των ηρωικών μικρών Αδελφών μας. Ήταν πολύ ευχάριστο που είδαμε εκτός από όλους τους Προσκόπους Ηρακλείου, και βαθμοφόρους από τις άλλες Περιφέρειες της Κρήτης. Πιστεύω πως ήταν μια μοναδική εμπειρία για όλους που είμασταν εκεί, Προσκόπους και μη.

Οι δύο Δήμαρχοι στις ομιλίες τους, μετά την απονομή του μεταλίου των Φίλων του Προσκοπισμού προς αυτούς, φάνηκαν πως είναι γνώστες της αποστολής και του έργου του Προσκοπισμού και αυτό σημαίνει πως έχουν προσωπική εμπειρία και εικόνες του τί είναι Προσκοπισμός και αυτό οφείλεται σε εσάς, τους Προσκόπους Ηρακλείου, που με την συνεχή, συστηματική και ουσιαστική παρουσία έχετε φροντίσει ώστε αυτοί, αλλά και η κοινωνία του Ηρακλείου, να έχουν αυτή την εικόνα για την Κίνηση.

Σήμερα το βράδυ σίγουρα πρέπει να νοιώθετε μια απέραντη κούραση. Πρέπει όμως να αισθάνεστε μιας απέραντη ικανοποίηση γιατί φέρατε σε πέρας μια μοναδική Συνάντηση και κάνατε όλους όσοι ήρθαν στο Ηράκλειο να φύγουν με τις ωραιότερες αναμνήσεις για σας και τον τόπο μας.

Σας ευχαριστώ και σας συγχαίρω όλους, μικρούς και μεγάλους

Περιφερειακέ, εβγάλατε τον τόπο σας και την Κρήτη ασπροπρόσωπους

Με Προσκοπικούς χαιρετισμούς

Γιώργος Χουρδάκης

Εφ Περ Κρήτης

Deep Purple - Smoke On The Water (Live, 1973)

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

Σύντομο Πρόγραμμα Εκδηλώσεων Προσκόπων

Σεπτέμβριος 2009

Τετάρτη 16/09/2009 & Ώρα 12:00 Στην Λότζια (Αίθουσα Ανδρέα Παπανδρέου)

Συνέντευξη Τύπου Και Παρουσίαση Των Εκδηλώσεων

Κυριακή 20/09/2009 & Ώρα 18:30 Στην Βασιλική Αγίου Μάρκου

Εγκαίνια Έκθεσης «Έλληνες Πρόσκοποι : 100 Χρόνια Προσφοράς»

Παρουσίαση Έκδοσης Πρόσκοπων Ηρακλείου « Με Λογισμό Και Μ’ Όνειρο»

Δρώμενο Με Σύλλογο Αλατσατιανών

Τετάρτη 23/09/2009 & Ώρα 19:00

Εκδήλωση Οικονομικής Υποστήριξης Στο Κτήμα Αγράμπελη Με Συλλόγους Μικρασιατων

Σάββατο 26/09/2009

Υποδοχή 61^ης Πανελληνίας Συνάντησης Πτυχιούχων Διακριτικού Δάσους

Συνάντησης Πτυχιούχων (Ενετικά Τείχη, Ντάπια Μαρτινενγκο, Πύλη Βηθλεέμ)

Παραδοσιακό Κρητικό Δείπνο Στην Θεα Παπαδάκης Στην Ρογδια

Κυριακή 27/09/2009

Στις 08:30 Ετήσιο Μνημόσυνο Στον Ι.Μ.Ν. Αγίου Μηνά

10:00 Δοξολογία Στον Ι.Μ.Ν. Αγίου Μηνά

Στις 11:30 Στην Πλατεία Πρόσκοπων Τα Αποκαλυπτήρια Του Μνημείου Πεσόντων Ελλήνων Πρόσκοπων Μ. Ασίας

Στις 12:30 Δρώμενο Στην Πλατεία Ελευθερίας Με Σύλλογο Αρτεμισια

Να με θυμηθείς...

Κάθε που νιώθω μοναξιά
Σκέφτομαι πως υπάρχεις
Και θέλω να 'ρθω εκεί κοντά
Τίποτα να μην πάθεις

Θα πλέξω χρώμα της φωτιάς
Με το χαμόγελό σου
Σε άδεια δωμάτια σκοτεινά
Θα βλέπω απ' το φως σου

Να με θυμηθείς, να με θυμηθείς
Δεν φταίω εγώ
μέσα μου θα ζεις
Να με θυμηθείς,να με θυμηθείς
Δεν φταίω εγώ
μέσα μου θα ζεις

Κάθε που πνίγομαι σκυφτός
στα τρύπια όνειρά μου
Πιστεύω σαν ηθοποιός
πως βρίσκεσαι κοντά μου

Να με θυμηθείς, να με θυμηθείς
Δεν φταίω εγώ
μέσα μου θα ζεις
Να με θυμηθείς,να με θυμηθείς
Δεν φταίω εγώ
μέσα μου θα ζεις

61η Συνάντηση Πτυχιούχων Δ.Δ.

Το Ηράκλειο ετοιμάζει μια μεγάλη γιορτή για όλους εσάς…

Μια Γιορτή γεμάτη τιμή και Ιστορική ευθύνη…

Μια γιορτή που θα μας συγκινήσει, θα μας φέρει πιο κοντά θα μας διδάξει…

Η Πόλη μας έχει ανοίξει την αγκαλιά της και σας περιμένει με χαρά για να νιώσετε «την μυστηριώδη δύναμη, την ζεστή και αγαθή δύναμη… να διακλαδίζεται στις φλέβες σας… να νιώσετε την ψυχή σας να μεγαλώνει…»

Η 61η Συνάντηση Πτυχιούχων Διακρ(Η)τικού Δάσους είναι έτοιμη να σας υποδεχθεί… Το Σαββατοκύριακο 26 και 27 Σεπτεμβρίου 2009…

Ένα Προσκοπικό ταξίδι στο Κρητικό Πολιτισμό ξεκινάει… και ο «Πολιτισμός αρχίζει… από την στιγμή που αρχίζει το Παιχνίδι»…

Εσύ θα ταξιδέψεις μαζί μας???

Εκδηλώσεις Προσκόπων Ηρακλείου

Είμαι περαστικός...

Τον περασμένο αιώνα, ένας Αμερικανός τουρίστας ταξίδεψε ως το Κάιρο για να επισκεφθεί τον διάσημο Πολωνό ραβίνο Χαφέζ Άυιμ.

Έμεινε έκπληκτος, όταν είδε ότι ο ραβίνος ζούσε σε μια απλή κάμαρα γεμάτη βιβλία με μοναδική επίπλωση ένα τραπέζι και ένα σκαμνάκι.

-Ραβί, που είναι τα έπιπλά σας; Ρώτησε ο τουρίστας.

-και τα δικά σας, που είναι; Ανταπάντησε ο Χαφέζ.

-τα δικά μου; Μα, εγώ είμαι περαστικός από εδώ.

-κι εγώ, είπε ο ραβίνος.....

Το χρέος...

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο' καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο' το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή' ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός' κάθε στιγμή πεθαίνουμε.

Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή' κάθε στιγμή γεννιούμαστε.

Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:

α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία

β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.

Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.

Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει φυτά, ζώα, ανθρώπους' στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.

Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ' όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές' και με τ' όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.

ΑΣΚΗΤΙΚΗ "SALVADORES DEI" 1923

Το μυστικό...

Αντίο,είπε η αλεπού.Και να το μυστικό μου.

Είναι πολύ απλό:Δε βλέπεις σωστά παρά με την καρδιά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια.

-Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια, ξανάπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

-Είν'ο καιρός που έχασες για το τριαντάφυλλό σου, που το κάνει να 'χει τόση σημασία.
-Είν'ο καιρός που έχασα για το τριαντάφυλλό μου...είπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

-Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού.
-Μα εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος για ό,τι έχεις εξημερώσει.

Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου...
-Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου...
Ξανάπε ο μικρός πρίγκιπας,για να το θυμάται...


Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ
του Αντουάν Ντε Σαιντ-Εξυπερύ

Νοσταλγικές σκέψεις...

Μάλλον είναι περίοδος νοσταλγίας…

Έβλεπα παλιές φωτογραφίες πρόσφατα και σκέψεις πολλές μου ήρθαν από την εποχή που ήμουν παιδί, αναμνήσεις...

Το 3ο Σύστημα Ν/Π, την ενωμοτία Καβουριών, τον Λεωνίδα Μανουσάκη τον πρώτο μου ενωμοτάρχη που φάνταζε τόσο ψηλός… Τον Κώστα τον Καμπακλή Υπαρχηγό στην διπλανή αγέλη του 5ου Συστήματος που πάντα με πρόσεχε…(ήταν οικογενειακός φίλος και η μητέρα μου είχε βάλει τα μέσα..χαχαχαχ). Το Μαρικάκι την 6κοπη βάρκα μας, πάνω στην οποία είχαμε λιώσει με ατελείωτες κωπηλασίες η οποία ελλιμενίζετε ακόμα στο ενετικό λιμάνι του Ηρακλείου αλλά πια φέρει το όνομα ΣΕΠ 202 Αμφιτρίτη…

Απορώ τι με έχει πιάσει… ?

Τώρα τελευταία όλο και πιο πολύ αναπολώ και σκέφτομαι… Φέρνω στο μυαλό μου πράγματα και καταστάσεις, περιόδους της ζωής μου γεμάτες ευτυχία, στιγμές που έχουν χαραχτεί βαθειά στην ψυχή μου.

Μια τέτοια περίοδος, πολύ σημαντική και καθοριστική για την μετέπειτα πορεία μου στην ζωή ήταν και διαδρομή μου μέσα στην Κοινότητα Ανιχνευτών της Τοπικής Εφορείας Προσκόπων Ηρακλείου την γνωστή ΚΑΗ .

Θυμάμαι τους φίλους και τις φίλες... την Έρη, τον Βασίλη, την Άννα, την (Μάγισσα) Μαρία, την Φρόσω, το Αννιώ, τον Μανώλη, τον Γιώργο, τον Μπάμπη και τον Χρήστο, την Λουκία, τον Θοδωρή, την Στέλλα, την (Σαλούνα) Εύα, τον Κώστα, την Κούλα, τον (μελάκι) Γιώργο, την αδελφή του την Γιούλη τον Αρχηγό μας τον Ντίνο...

Τι φοβερή παρέα ήταν αυτή….,θυμάμαι ήταν 1986 και πηγαίναμε στην κατασκήνωση στην Αλμυρίδα και καθόμουν στο λεωφορείο με έναν αεροπρόσκοπο (δεν τους γνωρίζαμε τότε… γιατί υπήρχε ένα «θεματάκι» μεταξύ Αερο και Ναυτο προσκόπων) όπου ανακαλύψαμε ότι μας άρεσε η ίδια μουσική και παρόλο που μάλλον είχαμε μια επιφύλαξη και οι δυο, στο μέλλον κάναμε πολύ παρέα και τώρα ακόμα μιλάμε θέλω να πιστεύω με ειλικρίνεια και αγάπη μεταξύ μας,…. Έτσι γνώρισα τον Μανώλη τον Φούμη.

Θυμάμαι την Έρη…., την πρώτη φόρα που γνωριστήκαμε αντιπάθησε ο ένας τον άλλον αμέσως… φασαρίες, μαλώματα, τσακωμοί, αδιαφορίες… Μια σχέση που, ήδη μετράει 21 χρόνια ζωής, κατέληξε… σε γάμο και σε 2 υπέροχους γιους, τον Γιάννη μας και τον Μιχάλη μας. (Αυτή η ιστορία είναι βέβαια μια άλλη τεράστια ιστορία για την οποία θα γράψω κάποια άλλη στιγμή)

Θυμάμαι τον Γιώργο τον Σταμπουλή με την χαίτη και την μηχανάρα του Στέλιου, τον Βασίλη τον Βαράκλα που ήταν θεότρελος… τον Κώστα τον Κόκουβα!

Τον Ντίνο τον Τσίχλα που με «μάζεψε» στην Κοινότητα όταν ο Αρχηγός της Ομάδας ήθελε να με διώξει… Χριστέ μου… πόσες φορές έχω φάει στο σπίτι αυτού του ανθρώπου.. πως μας άντεχε η μητέρα του… Όλοι εκεί βρίσκαμε καταφύγιο…

Θυμάμαι τα καλοκαιρινά πρωινά μας στον ΠΛΑΤΑΝΟ, και τα απογεύματα στο ΑΡΓΩ… την Disco πίσω από την Αστόρια…. Την καφετέρια ΤΕΡΨΗ στα λιοντάρια… Η παρέα με τα ΤΟΜΟS ….χαχαχα, τα βράδια μας στις παραλίες… τα πάρτι….

Τις «διαφορές» που είχαμε με την παρέα από το Royal… το ξύλο που φάγαμε σε μια διήμερη στο Ρέθυμνο όταν κάποιος ντόπιος πείραξε την Κούλα και πήγαμε να καθαρίσουμε (τρομάρα μας).... τις εκδρομές στον Πρίνο, στο Καστέλι…

Την κατασκήνωση στα Μάλια το 1988… την καλύτερη κατασκήνωση που έχω ζήσει ever!!! με 10 μέρες προκατασκήνωση και 15 μέρες κατασκήνωσης.. 25 μέρες έμεινα στα Μάλια... ίσως οι 25 ποιο ξέγνοιαστες μέρες της ζωής μου… το ατύχημα με την οικογένεια των τουριστών που σώσαμε από βέβαιο πνιγμό, τις εξόδους μας τα βράδια, τις παρέες στην παραλία γύρω από την φωτιά και τόσα άλλα…Η Κατασκήνωση!!!

Τις "εκδρομές γνωριμίας" που πάντα κάναμε έστω και αν είμαστε για πάνω από τρία χρόνια κάθε μέρα όλοι μαζί… Την εκδρομή στην Μυρτιά που μαλώσαμε με τον Ντίνο και καταλήξαμε στο σπίτι του Καρβουνιάρη παρέα με την «φίλη μας» …την Μαυροδάφνη..!!!

Την εστία μας στον Απόστολο Παύλο… ο πιο ζεστός και φιλόξενος χώρος… ο μαύρος AMSTRAD που είχαμε αγοράσει και παίζαμε βόλεϊ με την οθόνη του…

Ήμασταν μια πραγματική και αληθινή παρέα… Είναι τυχαίο ότι μέσα από αυτήν την παρέα έγιναν και δύο γάμοι? Δεν νομίζω…!!!

Τόσες στιγμές… τόσες αναμνήσεις… τι να πρωτοθυμηθώ……?

Η Κοινότητα μας.... έχω σκεφτεί τόσες φορές να γράψω για αυτά τα χρόνια και αυτούς τους ανθρώπους αλλά πάντα το μετανιώνω… μάλλον με πληγώνει υπερβολικά το γεγονός ότι έχω χάσει όλους αυτούς τους φίλους… δεν το περίμενα… αν μου το έλεγε κανείς τότε δεν θα το πίστευα ποτέ…

Μου έχουν λείψει τόσο αυτές οι φάτσες… με κάποιους κατά καιρούς βρίσκομαι.. τον Μανώλη, την Κούλα, την Λουκία, τον Ντίνο (καλά την Έρη την βλέπω κάθε μέρα μουχαχαχα)… όμως άλλους έχω να τους δω από τότε... το Αννιώ, τον Γιώργο, τον Μπάμπη…

Μαθαίνω από κάποιους νέα, σε άλλους η ζωή φέρθηκε όμορφα και τους (μας) ευλόγησε… άλλοι σηκώνουν τον δικό τους σταυρό… Τους σκέφτομαι πολύ συχνά και θα ήθελα να σμίξουμε πάλι όλοι μαζί σε μια ακόμα… εκδρομή γνωριμίας…

Είναι παράξενο αλλά βλέπω κόσμο που θυμάται τους συμμαθητές από το σχολείο, κάνουν reunions κτλ με εμένα δεν ισχύει αυτό καθόλου… Αν με ρωτήσετε ποιοι ήταν οι συμμαθητές από το σχολείο.. θυμάμαι ελάχιστα πράγματα…

Εγώ θυμάμαι πάντα αυτούς τους ανθρώπους… με αυτούς μεγάλωσα, με αυτούς έζησα την εφηβεία μου, ερωτεύτηκα, μάλωσα, ονειρεύτηκα, για αυτό και τους αγαπώ πραγματικά.

Ελπίζω κάποια στιγμή να θελήσουμε και να αποφασίσουμε κάποιοι να σμίξουμε και πάλι…

Κατασκήνωση του Γιάννη...

Φέτος ο Μεγάλος μου γιος πήγε Κατασκήνωση με την Αγέλη του στο δασάκι του Αφραθιά στο Τυμπάκι....

Στην πραγματικότητα είναι ακόμα εκεί μιας και η κατασκήνωση είναι δεκαήμερη...

Βρέθηκα και εγώ εκεί για λίγες μέρες... (όχι σαν χαζομπαμπάς... εννοείτε... αλλά σαν Περιφερειακός Έφορος για να δω την Κατασκήνωση αυτή...)

Ο χώρος πολύ όμορφος, η ζωή στην κατασκήνωση όπως πάντα συγκλονιστική, το κλίμα του Συστήματος αδελφικό.... Τα παιδιά ανέμελα ζουν όλες αυτές τις μέρες σε άλλους ρυθμούς..

Θυμήθηκα τα μικράτα μου... την Κατασκήνωση στην Αλμυρίδα, στα Μάλια στο Άγιο Πνεύμα, και τόσες άλλες....

Θυμήθηκα πολύ έντονα την Κοινότητα Ανιχνευτών μέσα στην οποία μεγάλωσα... αλλά για αυτό το θέμα ελπίζω να καταφέρω να γράψω ξεχωριστά κάποια στιγμή...

Μέχρι τότε.... κάποιες φωτογραφίες...

Ξεκινώντας για την κατασκήνωση...


Ο Γιάννης μπροστά από την σκηνή του.... έχει μεγαλώσει... πολύ όμως..!!


Στιγμές...


Η ώρα της πυράς ...


Να, και ο μικρός μου γιος.... μελλοντικός κατασκηνωτής..!!!


ΖΗΛΕΕΕΥΥΥΥΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!!!!!!!!!

Hey You - Pink Floyd

Hey you ! out there in the cold
Getting lonely, getting old, can you feel me?

Hey you ! Standing in the aisles
With itchy feet and fading smiles, can you feel me?

Hey you ! don't help them to bury the light
Don't give in without a fight.

Hey you ! out there on your own
sitting naked by the phone would you touch me?

Hey you ! with your ear against the wall
Waiting for someone to call out, would you touch me?

Hey you ! would you help me to carry the stone
Open your heart, I'm coming home
But it was only a fantasy
The wall was too high as you can see
No matter how he tried he could not break free
And the worms ate into his brain.

Hey you ! out there on the road
Doing what you're told, can you help me?

Hey you ! out there beyond the wall
Breaking bottles in the hall, can you help me?

Hey you ! don't tell me there's no hope at all
Together we stand, divided we fall.

Special Olympics

Την Παρασκευή 31 Ιουλίου 11:00 π.μ πραγματοποιήθηκε σε ξενοδοχείο του Ηρακλείου Κρήτης μεγάλη σύσκεψη για την προετοιμασία των Special Olympics Παευρέθηκαν Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, ο Περιφεριάρχης Κρήτης, η κα Δεσποτοπούλου, Νομάρχες, οι Δήμαρχοι, ξενοδόχοι, τουριστικοί πράκτορες και εκπρόσωποι εθελοντικών οργανώσεων.

Στόχος της σύσκεψης ήταν να ενημερωθούν οι ΟΤΑ και οι επιχειρήσεις για την φιλοξενία των αθλητών που προγραμματίζουν πριν από τους αγώνες στις διάφορες πόλεις της Ελλάδος και να δηλώσουν την συμπαράσταση - συμμετοχή τους στο πρόγραμμα, προσφέροντας διαμονή / διατροφή (τα ξενοδοχεία και τα πρακτορεία), και οργανώνοντας εκδρομές - εκδηλώσεις - εορτές(οι ΟΤΑ).

Το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων ήταν παρών με τους Περιφερειακούς Εφόρους της Κρήτης και τον Έφορο Περιοχής Κρήτης και έδωσε το στίγμα ότι θα είναι από τους βασικούς συντελεστές στην επιτυχία της διοργάνωσης.

To αβγό...

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα αβγό. Ένα κοντό, χοντρό αβγό, άσπρο με μαύρες βούλες.Ζούσε σε μια φωλιά από χόρτα στην άκρη ενός ποταμού.

Ήταν άνοιξη. Το ποτάμι κυλούσε ήρεμα ήρεμα τα νερά του, οι μπάμπουρες ζουζούνιζαν γλυκά κι ο ήλιος χαμογελούσε ευχαριστημένος.

Μόνο το αβγό ήταν πολύ λυπημένο. Κοίταζε τον εαυτό του μέσα στα καθαρά νερά του ποταμού και αναστέναζε! Αχ τί άσχημο και χοντρό που είμαι.

Ένα πρωί είδε να περνούν ψηλά στον ουρανό οι γερανοί πατ πουτ πατ πουτ ανεβοκατέβαζαν με δύναμη τα φτερά τους, σκίζοντας μεγαλόπρεπα τον αέρα.

Αχ πόσο θα ήθελα να έχω και εγώ φτερά, να πετούσα ψηλά στον ουρανό! Θα ταξίδευα από τόπο σε τόπο, θα έβλεπα ένα σωρό πράγματα. Μα εγώ είμαι μόνο ένα χοντρό κοντό αβγό. Και δεν μπορώ να κουνηθώ. Αχ!!!! Αναστέναξε με καημό.

Το ποταμάκι δίπλα χαμογέλασε.

Το μεσημέρι η ζέστη δυνάμωσε και τα βατραχάκια άρχισαν να τσαλαβουτούν στα νερά, να κυνηγιούνται με μεγάλους πήδους και να παίζουν πιτσιλώντας το ένα το άλλο. Το αβγό τα κοιτούσε με παράπονο. Πόσο θα ήθελα να έχω κι εγώ πόδια! Θα περπατούσα, θα έτρεχα, θα πήδαγα, θα έπαιζα όλη μέρα. Μα είμαι ένα χοντρό, κοντό αβγό και δεν μπορώ να κουνηθώ. Αχ! Αναστέναξε με καημό.

Το ποταμάκι το άκουσε και χαμογέλασε πάλι.

Το απόγευμα καθώς βασίλευε ο ήλιο ο ουρανός άρχισε να κοκκινίζει. Τα ψάρια του ποταμού βγήκαν σεργιάνι: κουνούσαν με δύναμη την ουρά τους, στροβιλίζονταν με χάρη, κάνανε τούμπες, τιναζόταν με φόρα από το νερό ψηλά ψηλά. Κι ύστερα βουτούσαν πάλι, φτιάχνοντας μεγάλους κύκλους που έσβηναν απαλά στην ακροποταμιά.

Το αβγό τα κοιτούσε με ζήλια: Αχ! Πόσο θα ήθελα να είχα και εγώ ουρά! Θα πλατσούριζα στα νερά, θα κολυμπούσα εδώ κι εκεί, θα έκανα βουτιές. ΜΑ είμαι μόνο ένα παλιοαβγό, ένα κοντό χοντρό και δεν μπορώ να κουνηθώ.. Αααααχ! Αναστέναξε με τόση δύναμη που κράκ! Τσάκισε και από μέσα βγήκε ένα ζαλισμένο ένα μικρούτσικο αγριοχηνάκι: κοίταξε γύρω του, τέντωσε τα μουδιασμένα του πόδια, άπλωσε τα ξέπούπουλα φτερά του και τίναξε παιχνιδιάρικα την κουτσουρεμένη του ουρά.

Ύστερα με δύο πηδηματάκια – χοπ – χοπ βούτηξε στο νερό κι άρχισε να κολυμπά.
Το ποταμάκι χαμογέλασε γλυκά: Είδες μικρέ μου -ψιθύρισε στο σπασμένο αβγουλάκι,- που άδικα παραπονιόσουν. Όλοι έχουμε μέσα μας τη δύναμη να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, φτάνει μόνο να την ανακαλύψουμε....

O βραστός φρύνος...

Διάφορες βιολογικές μελέτες αποδεικνύουν ότι ένας φρύνος που τον βάζουμε μέσα σ' ένα δοχείο με νερό από την ίδια του τη λίμνη παραμένει ακίνητος όση ώρα ζεσταίνουμε το νερό, ακόμη και αν βράζει.

Φουσκωμένος και ευτυχής.

Από την άλλη μεριά, άλλος φρύνος όταν τον ρίξουμε σε νερό που ήδη βράζει, πηδά αμέσως έξω, Μισοτσουρουφλισμένος, ζωντανός όμως !

Καμιά φορά είμαστε βραστοί φρύνοι. Δεν αντιλαμβανόμαστε τις αλλαγές.

Τα βρίσκουμε όλα εντάξει ή θεωρούμε ότι το κακό θα περάσει - δεν είναι παρά ζήτημα χρόνου!

Κοντέυουμε να πεθάνουμε, επιπλέουμε όμως, ακίνητοι και απαθείς, στο νερό που όλο ζεσταίνεται. Τελικά πεθαίνουμε χωρίς να αντιληφθούμε τις αλλαγές γύρω μας.

Οι βραστοί φρύνοι δεν καταλαβαίνουν ότι εκτός από το να είναι ικανοί (να κάνουν σωστά τα πράγματα), πρέπει να είναι και αποτελεσματικοί. Για να γίνει κάτι τέτοιο, χρειάζεται μια συνεχής εξέλιξη με διάθεση για διάλογο, για ειλικρινή επικοινωνία, για καταμερισμό και σχεδιασμό, για μια ενήλικη σχέση.

Μεγαλύτερη είναι ακόμη η πρόκληση, όταν υπάρχει η ταπείνωση να πράττουμε σεβόμενοι τη σκέψη του πλησίον μας.

Υπάρχουν βραστοί φρύνοι που ακόμη πιστεύουν ότι η υπακοή είναι το βασικό και όχι η ικανότητα: διατάζει εκείνος που μπορεί, υπακούει εκείνος που είναι φρόνιμος.
Σ' όλα αυτά, που είναι η ζωτική αλήθεια;

Καλύτερα να βγούμε μισοτσουρουφλισμένοι από μια κατάσταση, αλλά ζωντανοί και έτοιμοι για δράση.